Vanmorgen trok ik met de metro naar de vakantiejob. De eerste en laatste keer.
Buenos Aires telt 5 metrolijnen, 4 horizontale en 1 verticale. De verticale loopt van Retiro (treinstation) naar Constitución (treinstation) en is dus veruit de drukste lijn. En rarara, juist de lijn die ik moest hebben. Eén groot voordeel: ik stond nog nooit zo dicht bij het Argentijnse volk.
Vandaag ontmoette ik ook voor het eerst Agustín, Analía en hun heerlijk praatzieke dochtertje María. Eerste indruk: fantastische mensen! Ze zijn supervriendelijk en hulpvaardig. Agustín is fotograaf, manusje-van-alles en achterfamilie van Ché Guevara (Ché was el tío de su bisabuelo of iets in die aard) wat ineens ook de overaanwezige Ché afbeeldingen verklaart. Analía is sociaal werkster en María is hun kindje van 4, dat volop geniet van de aandacht die ze nu van mij kan afsnoepen. Verder is ze verzot op kaarten en vindt ze het leuk geheimen te vertellen. Het lege huis van gisterenavond was deze avond gevuld met een zuiders melodietje, smakelijke dampen en kinderlijke onschuld. Vida, dulce vida.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Katrien, jouw verhalen worden hier met plezier gelezen! Heb al tegen Toon gezegd dat we moeten sparen voor een vliegticket... :-) Liefs, vanuit het natte (maar toch ook charmante) Gent. Vicky xxx
BeantwoordenVerwijderenDe kritische lezer heeft waarschijnlijk wel door dat Ché nooit de tío van zijn bisabuelo KAN zijn, dat zou ons een paar generaties te ver leiden. Bij deze dus mijn welgemeende excuses voor het verspreiden van informatie zonder eerst goed na te denken. Agustín had het over zijn tío abuelo, dus oudoom volgens de online woordenboek. Na verder onderzoek blijkt María ook al 5. Tot zover de rechtzettingen.
BeantwoordenVerwijderenGegroet!